من وتو

اشعار عاشقانه ای که تقدیم توست

روزگار غریبی است

خسته شدم بخدا

بگذارید هواری بکنم

که به تنگ آمدم از

همه پائیز و بهار

همه این شور و نشاط

همه این دردو بلا

همه نیرنگ وفریب

همه دوستان غریب

که چه بد می گذرد

این ایام

وه چه تلخ است

به کام

بگذارید که فریاد کنم

بخدا دلتنگم

بخدا بیمارم

دل اگر بی تابه

چشمها گر خوابه

شور دیگر دارم

خسته از این بارم

بخدا خسته شدم

طاقتم نیست دگر

عشق بر دل ممنوع

عاشقان در زندان

تن معشوق عریان

بخدا دلتنگم

به خدا دلتنگم

آسمان آبی نیست

رودها جاری نیست

جای کس خالی نیست

زیر هر گل خاریست

بخدا خسته شدم

به نام حق

غزلی برای تو

بر جان  خسته ام  تو  ،  رحمی چرا  نداری

هر روز  من به حسرت،هرشب به آه و زاری

ای گل پرستمت من ،چندت به خودستائی

کارم  ز بی  وفائی ، افتد  به  می گساری

رفتم   طواف  کویت ، راهم  چرا  ندادند  ؟

عالم چرا ندارد  ،  بامن سری  به  یاری  ؟

برمن  ملامتی  نیست ،سوزم اگرزهجران

ای بی وفا چه  دانی ؟ از نیش زخم کاری

زلفت   کند   پریشان  ،  حال    دل    نزارم

با این غریبه فرمارحمی  به  اشک  جاری

گفتم رضابیندیش  ،   احوال  عاشقان  را

گفتی خموش بمان تا   ،  آید  ترا   قراری

اولین شعر به آخرین عشق

یک بهاریه تقدیم به یارم

دوستان با سلام من تعطیلات عید نیستم آروزوی بهترینها رو براتون دارم سال زیبائی داشته باشیدسالی پر از عشق و شادی براتون آرزو می کنم دست بوس همه شما

رضا محمدزاده

سبزه به صحرا و چمن همره یار آمده          .....وه که بهار آمده

سوسن  و  آن لاله عنبر  به دیار  آمده         .....وه که بهار آمده

بلبل عاشق به فغان از غم  زار    آمده         .....وه که بهار آمده

بخت سعیدم ز خوشی درپی دار آمده            .....مژده  بهار آمده

رویاهایم را

دیگر

باکسی تقسیم نخواهم کرد

چه پروانه ها

چه لاله ها و چه تو !

دیگر عکس آنروز را که

فقط من و آن درخت کنار رود

به خاطر داریم

را

با قلم هیچ فروشنده ای

ترسیم نخواهم کرد

من صدای نوازشگر رود و نجوای عاشقانه ات را

در گلویم خواهم فشرد چون شعر

تا برسد روزی که آوازی سرکنم

منتظرم باش

سرودی خواهم ساخت

آوازی خواهم خواند

من

ترانه سرای درد توام

ساقی نامه : رضا محمدزاده

تقدیم به ساقی جانم....

بیا ساقی بیا  می   در  قدح   ریز

بیا پرکن قدح , آتش به   جان نیز

بیا ساقی که دل بس  تنگه امشب

بده زآن جام  دردی  بوسمش لب

بیا  کز  سوز  دل   نالان و زارم

بده زآن آب  حیوان  خوشگوارم

من ای ساقی شکایت  برتو گویم

که بیمارم  , شفاعت  ازتو جویم

دلم  از  هجر  یارم  آتشین است

بیا می ده  که کارم اینچنین است

بده   ساقی  شرابی   دست  لیلی

که مجنونش کند آن  می به خیلی

بده آن  جام   آتش  پرده   سوزد

که تا عاشق  عیان  جانش  فروزد

بده ساقی   شرابی   ارغوان   فام

کنم   جانم  فدای  باده   و   جام

که این  دنیا  نمی ارزد به  کاهی

به مستان می دهد می تخت شاهی

بیا  ساقی  جهان  را  کن  مصفا

به مستی  کن  وفاداری  به  دلها

که  مستان   بهتر  از    فرزانگانند

وفا را  اکمل   از   ما   میشناسند

نداند    حال  من    بیگــانه   با   دل

چه    داند    مدعی   احوال  مقبـل

بود هر   ذکر  من  در    مـدحتت  یار

توئی  مسـجد  توئـی هرذکرحاصل

توهستـی ریش دل را مرهمی چند

تو   هستـی  خستگان  را نازمحمل

توئی گلشن  ،  توئی  فخر    بهاران

تو هستـی  بت  پرستان   را   محلل

به  نازت  می کشم هر درد و  غم را

چرا   هرگـز  نیابم   ره    به      داخل

نهـادی آتش    از   هجران   به  قلبم

ز من  خواهی  تو   حمل  بار مشکل

ندارم طاقتـــــی    تا  در   بــــرم   دل

از این  بیهـــــوده   ماندن پای در گــل